De reünie

Hmm, wat moet ik eigenlijk aan? Spijkerbroek of toch een jurk? Zal ik nog even naar de kapper gaan? Ik besluit dit niet te doen, niet heel verrassend voor iemand met een fobie voor de kapper. Wat ik wel kan doen is L. vragen om mij van mijn grijze haren te verlossen. Dochterlief smeert  met frisse tegenzin het geel oranje goedje in mijn haar, als ik haar vertel waarom er niet 1 grijze haar te zien mag zijn zaterdag…


33 jaar geleden nam ik afscheid van de basisschool in Drenthe. Een jaar later verhuisde ik met mijn ouders, zus en broertje naar Friesland. Hoewel ik met een aantal oud klasgenoten naar een nieuwe school ging en de brugklas doorliep, heb ik de meeste medeleerlingen van de basisschool nooit meer gezien. En nu ga ik een aantal van hen weer terugzien. We hebben een reünie van de 6e klas van de lagere school. 33 jaar is een lange tijd. Van 12 jaar naar 45 is nogal een sprong. Van onbevangen meisje naar vrouw van middelbare leeftijd en niks daartussenin.

En ineens word ik overvallen door onzekerheid. Die onzekerheid of mensen me wel leuk vinden heb ik jaren geleden losgelaten, tenminste, dat dacht ik. Volgens mij is dat zo ongeveer na je 40e geen “ding” meer. Waarom ik me er nu wel druk om maak is voor mij een groot raadsel. Zullen ze me wel herkennen en ik hen? Vinden ze me wel leuk? Zijn ze veranderd?

Ja natuurlijk zijn ze veranderd, ik ben ook niet meer de persoon die ik was toen ik 12 was. Het spreekwoordelijke knapzakje van toen is voor iedereen een rugzak geworden. Iedereen heeft inmiddels rimpels, grijze haren en draagt extra kilo’s met zich mee. Als er maar een klik is en we een gezellige avond hebben. En waarom zouden we geen gezellige avond hebben? We zijn allemaal opgegroeid in dezelfde buurt en we zijn allemaal gevormd op dezelfde basisschool. De basis voor wie we zijn geworden is daar gelegd. Herinneringen om te delen zijn er genoeg, niet voor iedereen even goede herinneringen, pesten was toen ook al een groot probleem. Mijn hartsvriendin van toen komt ook. We waren vroeger net een Siamese tweeling en toch zijn we elkaar uit het oog verloren.

Ik ga zaterdag heen om iedereen weer opnieuw te ontmoeten en te leren kennen en om een gezellige avond te hebben. Ik ben vast niet de enige die onzeker is. Om mijn onzekerheid een beetje te tacklen ga ik als de betere versie van mezelf. In een jurk, met hakken en met mijn haren in de krul, zonder 50 shades of grey!

Lief, Marjan

Mijn tuinbroek

Hij staat waarschijnlijk met stip op nummer 3, op de lijst van mannen, als lelijkste kledingstuk voor dames aller tijden. Na huidkleurig ondergoed en pantykousjes.

Persoonlijk vind ik hem erg leuk. Ik wilde er eigenlijk vorig jaar al eentje, maar hij was in mijn maat niet te vinden, helaas.

De tuinbroek.


Maar goed nieuws voor plussize dames die ook liefhebber zijn van de tuinbroek: hij is nu verkrijgbaar bij H&M, vanaf maat 44 tot en met maat 54. Ik heb de zwarte al, als je hem ook wilt, neem dan een maat kleiner dan je normaal hebt.  De spijker variant is vandaag binnengekomen, deze maat valt goed.

Ik draag hem voornamelijk thuis, omdat ik toch een soort gène voel. Als ik hem aanheb en ik ga weg, dan draag ik er een lang vest over en laarsjes met hakken om er toch een iets vrouwelijker draai aan te geven.

Uit ervaring weet ik dat mannen het echt geen gezicht vinden. Wat me verrast heeft, is dat ik complimentjes krijg van wildvreemde vrouwen als ik mijn tuinbroek draag. Zij vinden het kennelijk wel leuk.

Staat het sexy? Nee.
Staat het charmant? Nee.
Staat het stoer? Vind ik wel.
Zit hij lekker? Heeeeerlijk!

Vind jij het ook leuk, maar durf je niet? Doe het gewoon, wat kan jou het schelen wat een ander ervan vindt of denkt! (Desnoods net als ik met een vest erover)

Groetjes, Marjan

Help, moet ik een bril???


Ik sta met een flesje pepersaus in mijn hand in de supermarkt. Ik wil graag weten welke ingrediënten er allemaal in zo’n flesje zitten. Ik kijk naar het etiket en beweeg het flesje naar me toe om de kleine lettertjes te kunnen lezen. Huh, ik kan het nog steeds niet lezen. Ik beweeg het flesje van me af en ineens kan ik het wel lezen. Er valt geen kwartje.

Ik rij in het donker naar het zwembad. Ik heb moeite om te focussen en om diepte te zien. Ik krijg een steeds grotere hekel aan rijden in het donker. Er valt geen kwartje.

Ik ben een kussenhoesje aan het naaien als de draad breekt. Ik moet de draad door het oog van de naald zien te krijgen. Ligt het aan mij of maken ze het gat in de naald van de naaimachine steeds kleiner? Na een minuut of wat prutsen krijg ik de draad op goed geluk door de naald. Nog steeds valt er geen kwartje.

Ik kijk naar mijn man die achter zijn bureau zit met zijn HEMA leesbrilletje op. Sinds een paar jaar heeft hij die met lezen echt nodig. En ineens valt bij mij het kwartje: ik moet een bril! Ik wil helemaal geen bril. Brillen staan mij niet. Maar ik ben toch echt bang dat er geen ontkomen aan is. Alles wijst erop dat ik aan de beurt ben. Binnenkort ga ik mijn ogen maar eens laten opmeten.

Liefs, Marjan

Op en top yin en yang 

Ik zit aan de picknicktafel en geniet. Ik geniet van het lentezonnetje, ik geniet van de fluitende vogeltjes, ik geniet van een kopje thee en ik geniet van het even alleen zijn, oftewel van de rust… Ik ben traditiegetrouw mijn bloempotten aan het witten en het terras aan het schoonmaken en “opleuken”. Dat doe ik altijd zodra ik het gevoel krijg dat de lente is begonnen…

Het begin is er

Ik hoor de auto de oprit oprijden. Ah, hij is thuis. Even later schalt er een stem door de tuin: “Hé hoiiiiiiiiii”!

Hij heeft heerlijk genoten van het lentezonnetje, hij heeft genoten van het gezelschap van zijn golfmaten, hij heeft genoten van een bakje koffie op het terras van het clubhuis. Hij is uit zijn sportieve winterslaap ontwaakt en heeft gegolfd, zoals hij altijd doet zodra hij het gevoel krijgt dat de lente is begonnen…

En nu is hij weer thuis. Hij is blij en zingt nog net niet “Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk, ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit”. Maar hij is het wel. Hij fluit, neuriet en is druk in de weer in de keuken met het tosti-ijzer en het koffiezetapparaat. Keukenkastjes gaan open en dicht, met het nodige kabaal. Zijn telefoon gaat en hij geeft telefonisch verslag van de golfochtend.

En ik? Ik moet even schakelen dat het gedaan is met de rust. Om vervolgens met een glimlach te luisteren naar de geluiden van mijn vrolijke man.

Liefs, Marjan

Interieurontwerper versus kruidenier

Onze winkel bestaat alweer 5 jaar in de vorm zoals hij nu is. Aangezien stilstand in de supermarkt branche achteruitgang betekent, is het weer hoog tijd voor een verbouwing. We gaan fors uitbreiden achter de schermen. Het magazijn wordt twee keer groter dan het nu is en we krijgen broodnodige extra koelcellen. De volledige ruimte wordt opnieuw ingedeeld, een heel project dus.


Dit keer gaan we het anders aanpakken dan de vorige keer. De vorige keer waren ons kantoor en de kantine de sluitpost. Met als gevolg, een veel te klein kantoor en een budgetkantine met gerecyclede keuken en praktisch meubilair. We hebben er prima mee kunnen werken de afgelopen jaren, maar mede als uiting van waardering naar ons personeel toe willen we er deze keer iets gezelligers van maken. De huidige kantine mist daglicht. In de nieuwe ruimte komen grote raampartijen, met folie op het glas, zodat er niet naar binnen gekeken kan worden en er dus binnen wel privacy is. Ons kantoor wordt twee keer zo groot met plaats voor een heuse vergadertafel met 6 stoelen. Vergaderingen en besprekingen in de kantine zijn straks verleden tijd, wat een stuk rust zal geven voor pauzerende werknemers.

Heel leuk, een nieuwe kantine en kantoor, maar hoe moeten die ruimtes er dan uit gaan zien? Op zich denk ik dat ik een heel eind gekomen zou zijn met het inrichten, maar we hebben deze keer een interieurontwerper ingehuurd. Voor hem is het ontwerpen en inrichten van zulke ruimtes dagelijkse kost. Het ontwerp is gemaakt en ik moet zeggen, het wordt heel mooi. Zo had ik het zelf niet kunnen bedenken. We hopen dat ons personeel hier hetzelfde over denkt als het straks af is.

Bij de allereerste bespreking tussen mijn man en de ontwerper heeft mijn man duidelijk aangegeven dat de kantine gezellig moet worden en dat het niet overdreven veel mag kosten. Mijn man is kruidenier. Als hij ergens op kan besparen (lees beknibbelen) dan doet hij dat maar al te graag. Om het geld vervolgens aan andere dingen weer heel makkelijk uit te geven… Misschien is het toch gewoon een soort van sport?

Toen we de prijslijst van de ontwerper onder onze neus kregen schrokken we nogal van de prijskaartjes die aan de meubels hingen die hij had uitgezocht. Zelfs de plan B lijst die hij had toegevoegd vonden we buiten proportie. Mijn man dacht meteen: “Dat moet anders”. Ik dacht meteen: “Dat kan anders”. Daar ligt voor mij een uitdaging. 

Dus ik kwam op de proppen met plannen C en D. Ik vind het leuk om een ruimte mooi in te richten voor weinig geld. Ik struin het internet af naar goedkope alternatieven. Ik zoek op Marktplaats naar tweedehands meubeltjes en knap ze op. Af en toe zit er een item tussen die ik dan eigenlijk te duur vind, maar toch koop. In dit geval een veel te dure lamp voor de kantine. Die lamp is zo mooi dat ik overstag ben gegaan en hem ga kopen. Ik combineer alles met elkaar van goedkoop tot iets te duur, oud, gerecycled en nieuw, alles mag.

De ontwerper daarentegen, is opgegroeid in de woonbranche. Zijn ouders hadden een woonwinkel/ontwerpbureau en hij is gewend aan de prijskaartjes die aan designmeubelen hangen. Hij koopt rustig een stoel voor 5500 euro en een lamp voor 2200 euro. Dat zou ik echt nooit doen. Je kunt je voorstellen dat dit botst. Hij zoekt 8 stoeltjes uit voor 120 euro (ex BTW) per stuk en ik vond lookalikes voor 50 euro per stuk, die ik met de kortingsactie van de Karwei ook nog eens meekreeg met 20 procent korting. En dat is dan ook nog inclusief 20 procent BTW! Hij had designlampjes gezien voor 75 euro per stuk, ik heb net zoiets gevonden en gekocht voor 25 euro per stuk. Ze waren eigenlijk 50 euro per stuk, op de dag dat ik ze ging bestellen stonden ze ineens voor 50 procent korting op de site. En aangezien ik er 10 nodig had: mazzel en kassa! Uiteindelijk moeten wij het betalen, dus ik heb een behoorlijke vinger in de pap. De ontwerper is dit volgens mij niet gewend en moet waarschijnlijk meer dan eens even slikken, maar hij houdt zich tot nu toe goed. Hij laat het gelaten over zich heenkomen. Ik denk alleen niet dat het eindresultaat op zijn internetsite zal belanden…

Nog een paar weekjes en dan staat het er. Tot die tijd verzamelen we de stoeltjes, tafeltjes en lampen en hebben we voorpret. Foto’s van het eindresultaat volgen!

Liefs, Marjan

Quiche met courgette, geitenkaas en spekreepjes

Dit heb je nodig:

6 plakjes bladerdeeg voor hartige taart (diepvries)
4 eieren
250 ml slagroom
geitenkaas
200 gram spekreepjes
1 courgette
1 ui
1 teen knoflook
1 snufje zout
1 snufje peper
1 quiche- of taartvorm (ø 24 cm)


Zo maak je het:

  • Verwarm de oven voor tot 180 °C.
  • Snij de courgette, ui en de knoflook in stukjes.
  • Bak de spekreepjes in een koekenpan, niet te lang doorbakken. Bak de courgette, ui en knoflook ook even mee.
  • Bekleed intussen de quichevorm met het deeg.
  • Verdeel de courgette, ui en de gebakken spekreepjes over de deegbodem. Brokkel er daarna de geitenkaas overheen.
  • Klop de eieren los met de slagroom, knoflook en zout en peper naar smaak. Verdeel het ei-slagroom mengsel over de courgettemengsel.
  • Bak de quiche in de voorverwarmde oven in 40 min. goudbruin en gaar.

Eetmakelijk! Liefs, Marjan

365 dagen marjanxl

Ik heb het gewoon gehaald!  Ik heb mezelf vorig jaar uitgedaagd. Ik moest een jaar lang iedere dag een blog schrijven voor mijn weblog. Dat is gelukt! Niet te geloven, maar er is echt alweer een jaar voorbij…


365 blogs heb ik nu geplaatst op marjanxl. Ik ben er best trots op dat dat is gelukt. Ik vond het niet altijd even makkelijk. De meeste verhalen en onderwerpen schudde ik zo uit mijn mouw. Later in het jaar merkte ik, dat ik het soms moeilijk vond om een onderwerp te bedenken om over te schrijven, maar meestal kwam de inspiratie uiteindelijk wel.

Vanaf nu ga ik het anders doen. Kwaliteit boven kwantiteit. De druk om iedere dag iets te plaatsen ging af en toe ten koste van de kwaliteit van mijn blog. Het mooie daarvan is wel dat ik me ging realiseren dat niet perfect soms ook goed genoeg is. Een mooiere les voor een perfectionist is er niet toch?!

Mijn blog is min of meer mijn dagboek geworden. Ik blijft schrijven over dingen die mij bezighouden in het leven, alleen niet meer iedere dag.  Ik hoop dat jij ze blijft lezen, zeker nu je mijn blogs vanaf nu niet meer als spam hoeven te ervaren.

Liefs, Marjan

Ik heb je eruit gezet

Ik was het zat. Je zat me al een tijdje tot hier… Na lang wikken en wegen heb ik de kracht gevonden en heb ik je eruit gezet.

Ik heb van je genoten toen ik je net leerde kennen. Ik had al zin in je toen ik je voor het eerst zag. Hoe zeggen ze dat zo mooi, het was love at first sight.

Een tijdje ging het goed tussen ons, maar hoe beter ik je leerde kennen, hoe meer je me ging tegenstaan. Achteraf denk ik dat de liefde niet wederzijds was. Ik was er beroerd van.

Toen kwam het punt dat andere mensen zich ermee gingen bemoeien. Ze vroegen aan me of het niet beter was om afscheid van je te nemen… Daar heb ik lang over nagedacht, maar ik vond dat een lastig en vervelend proces, dat ik liever wilde vermijden.

Uiteindelijk is de beslissing voor me genomen. Er was geen ontkomen meer aan. Je moest eruit. Met de “force of nature” heb ik je eruit gegooid. Zo de wc pot in. Ik moet zeggen, dat luchtte enorm op. Voorlopig wil ik niks meer met jou te maken hebben.

Bye bye tomatensoep!

Liefs, Marjan