Hutspot met uiensalsa

Hoe je hutspot maakt weet iedereen. Meestal wordt het gegeten met een lekker stuk rookworst erbij of een kruidig speklapje. Eet je hutspot ook eens vegetarisch en veganistisch door het vlees te vervangen door een uiensalsa met mosterd en agavesiroop.


Dit heb je nodig:

uien
kookaardappelen
winterwortelen
mosterd
agavesiroop
zout

Zo maak je het:

  • Doe de gesneden winterwortelen en de uien in een grote pan. Leg hierop de aardappelen. Kook het geheel zo’n 20 minuten totdat het gaar is.
  • Snij een ui in ringen. Fruit de ui.
  • Voeg daarna mosterd toe naar smaak en een scheutje agavesiroop. Klaar is je salsa.
  • Schep de hutspot op een bord en doe er een laagje salsa overheen.

Eetsmakelijk! Marjan

Vegan kokos-linzencurry

Momenteel ben ik aan het experimenteren met vegetarische en veganistische maaltijden. De komende tijd zul je dus af en toe van deze recepten zien langskomen.

Hoewel wij echte vleeseters zijn (of moet ik inmiddels al zeggen waren…), missen we het vlees eten eigenlijk niet. Vegetarisch eten is 1 ding, maar veganistisch eten is van een andere orde. Dan eet je namelijk niet alleen geen vlees, maar ook geen dierlijke producten zoals bijvoorbeeld ei, melk en honing. Dus ook geen kaas en zuivelproducten. En dan wordt het een stuk lastiger om van je maaltijd iets lekkers te maken. Onderstaand recept is veganistisch. Hou je van pittig, hou je dan aan deze hoeveelheden kruiden. Eet je je curry liever iets milder, dan zou ik aanraden om minder chilipoeder te gebruiken.

Dit heb je nodig (voor 4 personen):

0lie om in te bakken
2 uien
3 teentjes knoflook
1 theelepel chilipoeder
1 theelepel kurkumapoeder
1 klein blikje tomatenpuree (70 gram)
2 grote wortels
1 aubergine
350 ml kokosmelk
1 pot linzen (400 gram, met vocht)
1 theelepel zout
verse koriander

Optioneel serveren met:
rijst
naanbrood

Zo maak je het:

  • Snipper de ui en de knoflook, snijd de wortel in plakjes en de aubergine in blokjes. Door al het snijwerk eerst te doen bespaar je jezelf een hoop stress tijdens het koken.
  • Doe de olie in een wok– of hapjespan en fruit de ui en knoflook een paar minuten. Voeg de chilipoeder, kurkumapoeder en de tomatenpuree toe en roer goed door.
  • Voeg de wortel en de aubergine toe en roer goed door. Laat de groenten 5 minuten meebakken op middelhoog vuur.
  • Voeg nu de kokosmelk en het zout toe, roer weer goed door en laat 15 tot 20 minuten zachtjes pruttelen.
  • Voeg als laatste de linzen toe (inclusief het vocht uit de pot) en kook nog 1 minuut mee.
  • Hak nu de verse koriander. Schep de curry op een bord of in een schaal en bestrooi met de koriander.

Liefs, Marjan

 

Bronvermelding: vetjebol.nl

Spinazie-bietensalade met cashewnoten

Dit recept is vegetarisch en veganistisch, lactosevrij en glutenvrij. Oftewel, geschikt voor bijna iedereen, behalve als je een notenallergie hebt. 


Dit heb je nodig (voor 4 personen):

500 gram gekookte bieten
50 gram blanke rozijnen
100 gram babyspinazie
2 eetlepels olijfolie
3 eetlepels balsamicoazijn
50 gram cashewnoten


Zo maak je het:

  1. Schil de bietjes en snijd in partjes.
  2. Verdeel met de rozijnen en spinazie over een grote platte schaal en besprenkel met de olie, azijn, peper en eventueel zout.
  3. Bestrooi met de cashewnoten en serveer.

De reünie

    Hmm, wat moet ik eigenlijk aan? Spijkerbroek of toch een jurk? Zal ik nog even naar de kapper gaan? Ik besluit dit niet te doen, niet heel verrassend voor iemand metiui een fobie voor de kapper. Wat ik wel kan doen is L. vragen om mij van mijn grijze haren te verlossen. Dochterlief smeert  met frisse tegenzin het geel oranje goedje in mijn haar, als ik haar vertel waarom er niet 1 grijze haar te zien mag zijn zaterdag…

    33 jaar geleden nam ik afscheid van de basisschool in Drenthe. Een jaar later verhuisde ik met mijn ouders, zus en broertje naar Friesland. Hoewel ik met een aantal oud klasgenoten naar een nieuwe school ging en de brugklas doorliep, heb ik de meeste medeleerlingen van de basisschool nooit meer gezien. En nu ga ik een aantal van hen weer terugzien. We hebben een reünie van de 6e klas van de lagere school. 33 jaar is een lange tijd. Van 12 jaar naar 45 is nogal een sprong. Van onbevangen meisje naar vrouw van middelbare leeftijd en niks daartussenin.

    En ineens word ik overvallen door onzekerheid. Die onzekerheid of mensen me wel leuk vinden heb ik jaren geleden losgelaten, tenminste, dat dacht ik. Volgens mij is dat zo ongeveer na je 40e geen “ding” meer. Waarom ik me er nu wel druk om maak is voor mij een groot raadsel. Zullen ze me wel herkennen en ik hen? Vinden ze me wel leuk? Zijn ze veranderd?

    Ja natuurlijk zijn ze veranderd, ik ben ook niet meer de persoon die ik was toen ik 12 was. Het spreekwoordelijke knapzakje van toen is voor iedereen een rugzak geworden. Iedereen heeft inmiddels rimpels, grijze haren en draagt extra kilo’s met zich mee. Als er maar een klik is en we een gezellige avond hebben. En waarom zouden we geen gezellige avond hebben? We zijn allemaal opgegroeid in dezelfde buurt en we zijn allemaal gevormd op dezelfde basisschool. De basis voor wie we zijn geworden is daar gelegd. Herinneringen om te delen zijn er genoeg, niet voor iedereen even goede herinneringen, pesten was toen ook al een groot probleem. Mijn hartsvriendin van toen komt ook. We waren vroeger net een Siamese tweeling en toch zijn we elkaar uit het oog verloren.

    Ik ga zaterdag heen om iedereen weer opnieuw te ontmoeten en te leren kennen en om een gezellige avond te hebben. Ik ben vast niet de enige die onzeker is. Om mijn onzekerheid een beetje te tacklen ga ik als de betere versie van mezelf. In een jurk, met hakken en met mijn haren in de krul, zonder 50 shades of grey!

    Lief, Marjan

    Mijn tuinbroek

    Hij staat waarschijnlijk met stip op nummer 3, op de lijst van mannen, als lelijkste kledingstuk voor dames aller tijden. Na huidkleurig ondergoed en pantykousjes.

    Persoonlijk vind ik hem erg leuk. Ik wilde er eigenlijk vorig jaar al eentje, maar hij was in mijn maat niet te vinden, helaas.

    De tuinbroek.


    Maar goed nieuws voor plussize dames die ook liefhebber zijn van de tuinbroek: hij is nu verkrijgbaar bij H&M, vanaf maat 44 tot en met maat 54. Ik heb de zwarte al, als je hem ook wilt, neem dan een maat kleiner dan je normaal hebt.  De spijker variant is vandaag binnengekomen, deze maat valt goed.

    Ik draag hem voornamelijk thuis, omdat ik toch een soort gène voel. Als ik hem aanheb en ik ga weg, dan draag ik er een lang vest over en laarsjes met hakken om er toch een iets vrouwelijker draai aan te geven.

    Uit ervaring weet ik dat mannen het echt geen gezicht vinden. Wat me verrast heeft, is dat ik complimentjes krijg van wildvreemde vrouwen als ik mijn tuinbroek draag. Zij vinden het kennelijk wel leuk.

    Staat het sexy? Nee.
    Staat het charmant? Nee.
    Staat het stoer? Vind ik wel.
    Zit hij lekker? Heeeeerlijk!

    Vind jij het ook leuk, maar durf je niet? Doe het gewoon, wat kan jou het schelen wat een ander ervan vindt of denkt! (Desnoods net als ik met een vest erover)

    Groetjes, Marjan

    Help, moet ik een bril???


    Ik sta met een flesje pepersaus in mijn hand in de supermarkt. Ik wil graag weten welke ingrediënten er allemaal in zo’n flesje zitten. Ik kijk naar het etiket en beweeg het flesje naar me toe om de kleine lettertjes te kunnen lezen. Huh, ik kan het nog steeds niet lezen. Ik beweeg het flesje van me af en ineens kan ik het wel lezen. Er valt geen kwartje.

    Ik rij in het donker naar het zwembad. Ik heb moeite om te focussen en om diepte te zien. Ik krijg een steeds grotere hekel aan rijden in het donker. Er valt geen kwartje.

    Ik ben een kussenhoesje aan het naaien als de draad breekt. Ik moet de draad door het oog van de naald zien te krijgen. Ligt het aan mij of maken ze het gat in de naald van de naaimachine steeds kleiner? Na een minuut of wat prutsen krijg ik de draad op goed geluk door de naald. Nog steeds valt er geen kwartje.

    Ik kijk naar mijn man die achter zijn bureau zit met zijn HEMA leesbrilletje op. Sinds een paar jaar heeft hij die met lezen echt nodig. En ineens valt bij mij het kwartje: ik moet een bril! Ik wil helemaal geen bril. Brillen staan mij niet. Maar ik ben toch echt bang dat er geen ontkomen aan is. Alles wijst erop dat ik aan de beurt ben. Binnenkort ga ik mijn ogen maar eens laten opmeten.

    Liefs, Marjan

    Op en top yin en yang 

    Ik zit aan de picknicktafel en geniet. Ik geniet van het lentezonnetje, ik geniet van de fluitende vogeltjes, ik geniet van een kopje thee en ik geniet van het even alleen zijn, oftewel van de rust… Ik ben traditiegetrouw mijn bloempotten aan het witten en het terras aan het schoonmaken en “opleuken”. Dat doe ik altijd zodra ik het gevoel krijg dat de lente is begonnen…

    Het begin is er

    Ik hoor de auto de oprit oprijden. Ah, hij is thuis. Even later schalt er een stem door de tuin: “Hé hoiiiiiiiiii”!

    Hij heeft heerlijk genoten van het lentezonnetje, hij heeft genoten van het gezelschap van zijn golfmaten, hij heeft genoten van een bakje koffie op het terras van het clubhuis. Hij is uit zijn sportieve winterslaap ontwaakt en heeft gegolfd, zoals hij altijd doet zodra hij het gevoel krijgt dat de lente is begonnen…

    En nu is hij weer thuis. Hij is blij en zingt nog net niet “Ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk, ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit”. Maar hij is het wel. Hij fluit, neuriet en is druk in de weer in de keuken met het tosti-ijzer en het koffiezetapparaat. Keukenkastjes gaan open en dicht, met het nodige kabaal. Zijn telefoon gaat en hij geeft telefonisch verslag van de golfochtend.

    En ik? Ik moet even schakelen dat het gedaan is met de rust. Om vervolgens met een glimlach te luisteren naar de geluiden van mijn vrolijke man.

    Liefs, Marjan

    Interieurontwerper versus kruidenier

    Onze winkel bestaat alweer 5 jaar in de vorm zoals hij nu is. Aangezien stilstand in de supermarkt branche achteruitgang betekent, is het weer hoog tijd voor een verbouwing. We gaan fors uitbreiden achter de schermen. Het magazijn wordt twee keer groter dan het nu is en we krijgen broodnodige extra koelcellen. De volledige ruimte wordt opnieuw ingedeeld, een heel project dus.


    Dit keer gaan we het anders aanpakken dan de vorige keer. De vorige keer waren ons kantoor en de kantine de sluitpost. Met als gevolg, een veel te klein kantoor en een budgetkantine met gerecyclede keuken en praktisch meubilair. We hebben er prima mee kunnen werken de afgelopen jaren, maar mede als uiting van waardering naar ons personeel toe willen we er deze keer iets gezelligers van maken. De huidige kantine mist daglicht. In de nieuwe ruimte komen grote raampartijen, met folie op het glas, zodat er niet naar binnen gekeken kan worden en er dus binnen wel privacy is. Ons kantoor wordt twee keer zo groot met plaats voor een heuse vergadertafel met 6 stoelen. Vergaderingen en besprekingen in de kantine zijn straks verleden tijd, wat een stuk rust zal geven voor pauzerende werknemers.

    Heel leuk, een nieuwe kantine en kantoor, maar hoe moeten die ruimtes er dan uit gaan zien? Op zich denk ik dat ik een heel eind gekomen zou zijn met het inrichten, maar we hebben deze keer een interieurontwerper ingehuurd. Voor hem is het ontwerpen en inrichten van zulke ruimtes dagelijkse kost. Het ontwerp is gemaakt en ik moet zeggen, het wordt heel mooi. Zo had ik het zelf niet kunnen bedenken. We hopen dat ons personeel hier hetzelfde over denkt als het straks af is.

    Bij de allereerste bespreking tussen mijn man en de ontwerper heeft mijn man duidelijk aangegeven dat de kantine gezellig moet worden en dat het niet overdreven veel mag kosten. Mijn man is kruidenier. Als hij ergens op kan besparen (lees beknibbelen) dan doet hij dat maar al te graag. Om het geld vervolgens aan andere dingen weer heel makkelijk uit te geven… Misschien is het toch gewoon een soort van sport?

    Toen we de prijslijst van de ontwerper onder onze neus kregen schrokken we nogal van de prijskaartjes die aan de meubels hingen die hij had uitgezocht. Zelfs de plan B lijst die hij had toegevoegd vonden we buiten proportie. Mijn man dacht meteen: “Dat moet anders”. Ik dacht meteen: “Dat kan anders”. Daar ligt voor mij een uitdaging. 

    Dus ik kwam op de proppen met plannen C en D. Ik vind het leuk om een ruimte mooi in te richten voor weinig geld. Ik struin het internet af naar goedkope alternatieven. Ik zoek op Marktplaats naar tweedehands meubeltjes en knap ze op. Af en toe zit er een item tussen die ik dan eigenlijk te duur vind, maar toch koop. In dit geval een veel te dure lamp voor de kantine. Die lamp is zo mooi dat ik overstag ben gegaan en hem ga kopen. Ik combineer alles met elkaar van goedkoop tot iets te duur, oud, gerecycled en nieuw, alles mag.

    De ontwerper daarentegen, is opgegroeid in de woonbranche. Zijn ouders hadden een woonwinkel/ontwerpbureau en hij is gewend aan de prijskaartjes die aan designmeubelen hangen. Hij koopt rustig een stoel voor 5500 euro en een lamp voor 2200 euro. Dat zou ik echt nooit doen. Je kunt je voorstellen dat dit botst. Hij zoekt 8 stoeltjes uit voor 120 euro (ex BTW) per stuk en ik vond lookalikes voor 50 euro per stuk, die ik met de kortingsactie van de Karwei ook nog eens meekreeg met 20 procent korting. En dat is dan ook nog inclusief 20 procent BTW! Hij had designlampjes gezien voor 75 euro per stuk, ik heb net zoiets gevonden en gekocht voor 25 euro per stuk. Ze waren eigenlijk 50 euro per stuk, op de dag dat ik ze ging bestellen stonden ze ineens voor 50 procent korting op de site. En aangezien ik er 10 nodig had: mazzel en kassa! Uiteindelijk moeten wij het betalen, dus ik heb een behoorlijke vinger in de pap. De ontwerper is dit volgens mij niet gewend en moet waarschijnlijk meer dan eens even slikken, maar hij houdt zich tot nu toe goed. Hij laat het gelaten over zich heenkomen. Ik denk alleen niet dat het eindresultaat op zijn internetsite zal belanden…

    Nog een paar weekjes en dan staat het er. Tot die tijd verzamelen we de stoeltjes, tafeltjes en lampen en hebben we voorpret. Foto’s van het eindresultaat volgen!

    Liefs, Marjan

    Quiche met courgette, geitenkaas en spekreepjes

    Dit heb je nodig:

    6 plakjes bladerdeeg voor hartige taart (diepvries)
    4 eieren
    250 ml slagroom
    geitenkaas
    200 gram spekreepjes
    1 courgette
    1 ui
    1 teen knoflook
    1 snufje zout
    1 snufje peper
    1 quiche- of taartvorm (ø 24 cm)


    Zo maak je het:

    • Verwarm de oven voor tot 180 °C.
    • Snij de courgette, ui en de knoflook in stukjes.
    • Bak de spekreepjes in een koekenpan, niet te lang doorbakken. Bak de courgette, ui en knoflook ook even mee.
    • Bekleed intussen de quichevorm met het deeg.
    • Verdeel de courgette, ui en de gebakken spekreepjes over de deegbodem. Brokkel er daarna de geitenkaas overheen.
    • Klop de eieren los met de slagroom, knoflook en zout en peper naar smaak. Verdeel het ei-slagroom mengsel over de courgettemengsel.
    • Bak de quiche in de voorverwarmde oven in 40 min. goudbruin en gaar.

    Eetmakelijk! Liefs, Marjan

    365 dagen marjanxl

    Ik heb het gewoon gehaald!  Ik heb mezelf vorig jaar uitgedaagd. Ik moest een jaar lang iedere dag een blog schrijven voor mijn weblog. Dat is gelukt! Niet te geloven, maar er is echt alweer een jaar voorbij…


    365 blogs heb ik nu geplaatst op marjanxl. Ik ben er best trots op dat dat is gelukt. Ik vond het niet altijd even makkelijk. De meeste verhalen en onderwerpen schudde ik zo uit mijn mouw. Later in het jaar merkte ik, dat ik het soms moeilijk vond om een onderwerp te bedenken om over te schrijven, maar meestal kwam de inspiratie uiteindelijk wel.

    Vanaf nu ga ik het anders doen. Kwaliteit boven kwantiteit. De druk om iedere dag iets te plaatsen ging af en toe ten koste van de kwaliteit van mijn blog. Het mooie daarvan is wel dat ik me ging realiseren dat niet perfect soms ook goed genoeg is. Een mooiere les voor een perfectionist is er niet toch?!

    Mijn blog is min of meer mijn dagboek geworden. Ik blijft schrijven over dingen die mij bezighouden in het leven, alleen niet meer iedere dag.  Ik hoop dat jij ze blijft lezen, zeker nu je mijn blogs vanaf nu niet meer als spam hoeven te ervaren.

    Liefs, Marjan